Afscheid van Romy

Het regent zacht

Een waterig zonnetje 

Stille natte sneeuw

Het is 26 maart 12.15 uur.
Conny heeft een van de moeilijkste beslissingen in een mensenleven moeten nemen: wanneer laat je je geliefde hond, Romy, net acht jaar, gaan.

Na bijna 9 maanden van onderzoeken, heftige medicatie, blaasontstekingen, pijn bij het ontlasten, en een zware baarmoederoperatie, blijkt na een dag van intensieve onderzoeken in een dierenkliniek in Kaiserslautern, dat er iets heel anders aan de hand is.

Romy heeft een agressieve vorm van kanker. In haar bekken zit een tumor met inmiddels de grote van een sinaasappel. Op een niet operabele plek. Waarom is dit niet eerder ontdekt? Dan was Romy heel wat bespaard gebleven en had ze misschien wel geopereerd kunnen worden. Dit soort vragen ga je nu stellen. Rouwen kost tijd. Voor mens en dier.

Begraven

Donkere aarde

Het buikje van een koolmees

trompet-narcissen 

In maart 2018 kwam Romy ter wereld en in maart 2026 moest ze ons alweer verlaten.

Wat een plezier heeft ze gebracht in de roedel die toen nog bestond uit Nina, Dribbel en Lucy. Opgevoed door Nina, soms geïrriteerd door de speelsheid van het jonge meisje, meestal met de zachtmoedigheid en laconiekheid die paste bij haar karakter. Als Nina in oktober 2018 overlijdt neemt Dribbel de rol van Nina over. Lucy is meer een beschouwer. Laat anderen maar leiden.

Romy is al net zo nieuwsgierig naar wat de wereld te bieden heeft als Dribbel en als de ‘RenD’ verkennen ze samen alles wat de Hunsruck te bieden heeft, met een hartstocht en vrolijkheid die elke dag tot een feestje maakte.

Bij haar opgroeien wordt duidelijk dat Romy zo haar eigen voorkeuren heeft.
Ze is al jong een echte waterhond. Niets leuker dan een bad nemen in plassen, sloten, beken, rivieren en de zee. Ook het varen in de sloep vindt ze heerlijk. Al gauw vindt ze haar eigen plekje op de boeg. Neus in de wind. Oren op scherp.

Tot verbazing van Dribbel is ze ook dol op het opjagen van vogels. Meeuwen, leeuwerikken. En kan ze geen genoeg krijgen van het stokspelen met Lucy. Daarin geeft ze Lucy wel altijd voorrang. Pas als Lucy de stok gevangen heeft komt Romy aangesneld om er eens goed grommend aan te trekken totdat Lucy loslaat. Dat is hun spel. Dribbel mag alleen af en toe de stok pakken en er dan snel mee vandoor gaan. Ollie deed later hetzelfde.

Romy 1 maart 2018 – 26 maart 2026

Ons gouden oogje

Te jong nog, gebroken knop

Gemis in stilte

Uitbundig en een schuwe gazelle

Romy uitte haar blijdschap altijd luidruchtig en zichtbaar. Dat valt nu extra op. Lucy en Ollie zijn stilgevallen en wij ook. Geen zingend, juichend blaffen meer als we uitgaan; zingendjuichen als het woord snoepje valt, blaffen in het achtergrondkoortje als Lucy zingt, blaffen tegen de grasmaaier, blaffen als Rita in haar jeep voorbij komt, als eerste de jeep spotten, al is hij nog zo ver; als eerste in de auto springen en daar lekker veel ruimte innemen. Vrouw van de klok. Om 16.00 uur tijd om uit te gaan. ’s Avonds na het eten haar rust zoeken d in haar eigen slaapkamertje.

Maar Romy was ook een schuwe gazelle, prachtig om te zien maar in de roedel minder opvallend dan Lucy. Nerveus en hoogsensitief als je dat van een hond kan zeggen. Ze hoorde en rook veel meer dan de andere honden leek het wel. Werd ook altijd gezien als de oudste. Haar vroegwijze, indringende blik duidde volgens Conny op en oude ziel in een jong en krachtig lijf, met een tot op het aller-aller laatst wilskrachtige geest. Zo begroette ze de dierenarts nog vrolijk, moeizaam opstaand. En toen ze doorhad dat dit een ander soort bezoek was wilde ze weg.

Romy: lief, zachtaardig, trouw. Lucy’s beste maatje en de opvoeder van Ollie, die zo indirect ook nog veel van Dribbel heeft meegekregen. Fel in de verdediging van ‘haar’ roedel. Slim, leergierig. Uitdagend. Wie rent er harder: de hazewindhonden of Romy. En dan speuren! Dat kon ze als de beste. Overdag altijd bij Annemieke en ‘nachts en ’s ochtends vroeg bij Conny en Lucy.

Van drie naar twee . Zowel voor de baasjes als voor het roedeltje een bijna niet te dragen verlies. En ja, honden rouwen. Ollie en Lucy hebben op hun manier afscheid genomen van Romy.
Ze heeft nog drie dagen in het atelier gelegen, omringd door kaarsen en tastbare herinneringen. Elke dag kwamen Lucy en Ollie even kijken, snuffelen.

Voorgoed en voor altijd

Zo jong goudoogje

Rouw in roedel bij baasjes

Nu stralende ster

Het gemis, het grote verdriet om Romy en allen die haar voorgingen.
Maar ook dankbaarheid voor wat ze ons gegeven heeft en vooral ook voor de laatste 4 weken toen de arts in Frankfurt haar al opgegeven had. De levenskracht die ze toonde. Het wandelen in de heuvels van Bollenbach, tot op de laatste dag. Het scharrelen in de tuin, het nog willen spelen met de stok, alleen of met Lucy, lekker snoepjes eten, heerlijk genieten van het knuffelen en de nabijheid van iedereen.

En nu op een rustig plekje naast haar beste vriendje Dribbel in de tuin in Bollenbach. Zo blijft ze altijd bij ons op de plek waar ze het liefst was.